W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie lekarzy osignięciami medycyny tybetańskiej. Profesorowie ze szkoły medycyny tybetańskiej w Indiach są częstymi gośćmi amerykańskich  i  europejskich uniwersytetów. Jednak bardzo trudno jest wyjaśnić zachodnim słuchaczom koncepcję medycyny tybetańskiej, ze względu na zasadnicze różnice w założeniach filozoficznych, leżących u podstaw obu tych kultur.

Tradycje medycyny tybetańskiej sięgają czasów starożytnych. Pierwszy traktat poświęcony jej zagadnieniom pojawił się przed około 1300 laty. Był on efektem połączonej wiedzy medycznej i filozofii Indii, Chin i Grecji.  Studia nad medycyną odbywały się w klasztorach buddyjskich, według ściśle określonych zasad i sposobów postępowania. Według nich zaczęto również tworzyć pierwsze szkoły lekarskie.

Medycyna tybetańska stała się znana w krajach zachodnich stosunkowo póżno, bo dopiero w połowie XIX wieku. Jej pierwszymi propagatorami byli: węgierski lekarz Skoma de Korosz, który przez długie lata praktykował w tybetańskich klasztorach oraz Aleksander Badmajew, przodek autora niniejszej publikacji. Zgodnie z tradycjami jego rodziny, podstawą leczenia były preparaty roślinne, stosowane według ustalonych reguł i sposobów działania.
Zazwyczaj kurację zaczynało się od leczenia układu trawiennego, ponieważ zdaniem lekarzy tybetańskich, choroba zaczyna się od kłopotów z układem pokarmowym.

Odżywianie tkanek - to najistotniejszy element teorii i praktyki medycyny tybetańskiej. Człowiek może zapobiec chorobom, przez dostosowanie rodzaju pożywienia do zmieniających się potrzeb organizmu, zależnie od pory roku. Połączenie zasad medycyny wschodniej i zachodniej może znacznie wzbogacić metody profilaktyki i leczenia różnych chorób.

Kuracja rozpoczyna się od odpowiedniej diety,gdyż jak już wspomniano powyżej, lekarze tybetańscy uważają, że większość chorób powstaje w wyniku problemów z układem pokarmowym. Źle funkcjonujący układ trawienny nie pozwala lekarstwu dotrzeć do chorego organu bądź układu ,w związku z tym cały proces leczenia staje się nieefektywny.

Dlatego też ziołowe formuły stosowane w medycynie tybetańskiej zawierają trzy grupy podstawowych składników:
1.  główne składniki aktywne;
2.  składniki pomocnicze;
3. składniki uzupełniające, zapobiegające niepożądanym efektom i poprawiające funkcje trawienne).

Tylko tak złożony sposób oddziaływania zapewnia bezpieczeństwo i skuteczność preparatów. Jeden z paradoksów polega na tym, że choć jeden ze składników nie występuje w dostatecznej ilości farmakologicznej, to jednak ich zmniejszone dawki w zupełności wystarczają do zaktywizowania naturalnej obrony przed chorobą. Z punktu widzenia medycyny tybetańskiej, żaden ze składników nie będzie tak użyteczny, jak mechanizmy obronne ludzkiego organizmu.

Medycyna Dalekiego Wschodu jest reprezentowana u nas przez lekarza, który ukończył studia w Akademiach Medycznych Mongolii i na Dalekim Wschodzie. Wiele lat praktykował,a a od kilkunastu lat skutecznie leczy tymi technikami w Polsce.

W swojej pracy z dużą skutecznością stosuje różne techniki m.in. badanie z pulsu, badanie z oczu tzw. irydologię, badanie z języka ,akupunkturę igłami, ziołolecznictwo. Można także skorzystać u nas z masażu tybetańskiego  i Termopunktury (zabieg ten wykonuje się rozżarzonym węgielkiem z ziołowego cygara tzw. Moksy - zbliżanej i oddalanej do punktu aku , ma na celu szybsze zregenerowanie chorego narządu wewnętrznego).